Του Γιάννη Τριάντη
Από τη συλλογή κειμένων "Ούτε τύμπανα-Ούτε τρομπέτες", εκδ. Ίκαρος
Η πρώτη ομάδα Ελλήνων που έφτασε στις Η.Π.Α. αποβιβάστηκε στη Florida το 1768. Οι απόγονοι της ομάδας αυτής έχουν προφανώς χάσει κάθε αίσθημα Ελληνικής καταγωγής. Περίπου 400 Ελληνες εγκαταστάθηκαν στην αποικία Νέα Σμύρνη, που ιδρύθηκε από ένα Σκωτσέζο. Λόγω των βάρβαρων συνθηκών εργασίας που επικρατούσαν, πολλοί άποικοι πέθαναν και οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν την αποικία αυτή και εγκαταστάθηκαν στη St. Augustine. Τα ίχνη των πρώτων αυτών Ελλήνων αποίκων έχουν χαθεί από τα μέσα του 18ου αιώνα.
TO ΔEYTEPO μεταναστευτικό ρεύμα από την Eλλάδα προς τις ευρωπαϊκές και υπερπόντιες χώρες καλύπτει την περίοδο 1950-1975. H περίοδος αυτή στο μεγαλύτερο μέρος της συμπίπτει με την περίοδο της ανασυγκρότησης των ευρωπαϊκών οκονομιών και της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής επέκτασης, που έγινε δυνατή χάρις στη μεγάλη μετακίνηση των εργατών από τον ευρωπαϊκό Nότο και τη μεταφορά αμερικανικών κεφαλαίων στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, οι οποίες έβγαιναν κατεστραμμένες από τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συνέχεια
Από τη συλλογή κειμένων "Ούτε τύμπανα-Ούτε τρομπέτες", εκδ. Ίκαρος
"Και τα πουλιά είναι πρόσφυγες", έγραφε σε ένα σημείωμά της για το κυνήγι μια εφημερίδα...Είναι πρόσφυγες λοιπόν, μην τα πυροβολείτε. Γιατί αυτά σημαίνουν άνοιξη και μακρινά ταξίδια. Γιατί 'ναι φτερωτές ψυχές και θέλουν ήλιο, ψίχουλα και ζεσταμένα βράδια...
"Θα πάω για ψωμί,
θα πεις ένα τραγούδι;"
...Σαν σύννεφα που έρχονται και φεύγουν και κανένας δεν ρωτάει για την τύχη τους. Ξερακιανοί, αμίλητοι, στα μάτια τους ο φόβος. Σπουργίτια που χτυπάνε ξένα τζάμια για τροφή. Κυνηγημένοι ακόμα κι απ' τα βλέμματα. Με δυο σπασμένα Ελληνικά που λένε καλημέρα. "Κυνηγημένοι από τη μοίρα τους". Οι μετανάστες.
Ο θόρυβος, ακόμη κι ο παραμικρός, τους ανταριάζει και στον ύπνο τους... Η κάρτα. Η παραμονή. Το μεροκάματο. Τα παιδιά που περιμένουν πεινασμένα στη πατρίδα...Πικρό ψωμί, άξενες μέρες, νύχτες στριμωγμένες στα υπόγεια...Οι μετανάστες.
Κι όταν μαζεύονται τα βράδια, συντρίμμια από την κούραση, ανταλλάσσουν όνειρα στη γλώσσα τους. Βγάζουν από την τσέπη τους φωτογραφίες και βουρκώνουν. Παίρνουν μολύβι και χαρτί. "Είμαι καλά, μου λείπετε, θέλω φωτογραφίες των παιδιών, καινούριες, κι εσείς να μη στενοχωριέστε..." Τράκα τσιγάρο. "Θα πάω για ψωμί, θα πεις ένα τραγούδι;" Οι μετανάστες.
Μα κάποια βράδια στα υπόγεια μετράνε και ξαναμετρούν, και βρίσκονται λιγότεροι. Και σέρνονται ανήσυχα τα βλέμματα... Το κρατητήριο, η κλούβα, τα μπλεξίματα. Και κάποτε ο θάνατος. Για ένα καρπούζι, για μια βόλτα με ποδήλατο, για δυο πακέτα τσιγάρα... Φυσάει τότε στα υπόγεια, αέρας παγωμένος φυσάει στα πρόσωπά τους. Θανάτου διαπιστευτήρια η απουσία...
Οι μετανάστες. Χρήσιμο υλικό στους καιρούς της νέας δουλείας. Άχρηστη σκόνη. Αριθμοί, νούμερα σε μακάβριες στατιστικές... Οι μετανάστες. Που μαζεύονται τα βράδια και ανταλλάσσουν όνειρα και βλέμματα στη γλώσσα τους. "Είμαι καλά, μου λείπετε, θέλω φωτογραφίες των παιδιών, καινούριες, κι εσείς να μην στενοχωριέστε..."
"Θα πάω για ψωμί,
θα πεις ένα τραγούδι;"
...Σαν σύννεφα που έρχονται και φεύγουν και κανένας δεν ρωτάει για την τύχη τους. Ξερακιανοί, αμίλητοι, στα μάτια τους ο φόβος. Σπουργίτια που χτυπάνε ξένα τζάμια για τροφή. Κυνηγημένοι ακόμα κι απ' τα βλέμματα. Με δυο σπασμένα Ελληνικά που λένε καλημέρα. "Κυνηγημένοι από τη μοίρα τους". Οι μετανάστες.
Ο θόρυβος, ακόμη κι ο παραμικρός, τους ανταριάζει και στον ύπνο τους... Η κάρτα. Η παραμονή. Το μεροκάματο. Τα παιδιά που περιμένουν πεινασμένα στη πατρίδα...Πικρό ψωμί, άξενες μέρες, νύχτες στριμωγμένες στα υπόγεια...Οι μετανάστες.
Κι όταν μαζεύονται τα βράδια, συντρίμμια από την κούραση, ανταλλάσσουν όνειρα στη γλώσσα τους. Βγάζουν από την τσέπη τους φωτογραφίες και βουρκώνουν. Παίρνουν μολύβι και χαρτί. "Είμαι καλά, μου λείπετε, θέλω φωτογραφίες των παιδιών, καινούριες, κι εσείς να μη στενοχωριέστε..." Τράκα τσιγάρο. "Θα πάω για ψωμί, θα πεις ένα τραγούδι;" Οι μετανάστες.
Μα κάποια βράδια στα υπόγεια μετράνε και ξαναμετρούν, και βρίσκονται λιγότεροι. Και σέρνονται ανήσυχα τα βλέμματα... Το κρατητήριο, η κλούβα, τα μπλεξίματα. Και κάποτε ο θάνατος. Για ένα καρπούζι, για μια βόλτα με ποδήλατο, για δυο πακέτα τσιγάρα... Φυσάει τότε στα υπόγεια, αέρας παγωμένος φυσάει στα πρόσωπά τους. Θανάτου διαπιστευτήρια η απουσία...
Οι μετανάστες. Χρήσιμο υλικό στους καιρούς της νέας δουλείας. Άχρηστη σκόνη. Αριθμοί, νούμερα σε μακάβριες στατιστικές... Οι μετανάστες. Που μαζεύονται τα βράδια και ανταλλάσσουν όνειρα και βλέμματα στη γλώσσα τους. "Είμαι καλά, μου λείπετε, θέλω φωτογραφίες των παιδιών, καινούριες, κι εσείς να μην στενοχωριέστε..."
Η πρώτη ομάδα Ελλήνων που έφτασε στις Η.Π.Α. αποβιβάστηκε στη Florida το 1768. Οι απόγονοι της ομάδας αυτής έχουν προφανώς χάσει κάθε αίσθημα Ελληνικής καταγωγής. Περίπου 400 Ελληνες εγκαταστάθηκαν στην αποικία Νέα Σμύρνη, που ιδρύθηκε από ένα Σκωτσέζο. Λόγω των βάρβαρων συνθηκών εργασίας που επικρατούσαν, πολλοί άποικοι πέθαναν και οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν την αποικία αυτή και εγκαταστάθηκαν στη St. Augustine. Τα ίχνη των πρώτων αυτών Ελλήνων αποίκων έχουν χαθεί από τα μέσα του 18ου αιώνα.
TO ΔEYTEPO μεταναστευτικό ρεύμα από την Eλλάδα προς τις ευρωπαϊκές και υπερπόντιες χώρες καλύπτει την περίοδο 1950-1975. H περίοδος αυτή στο μεγαλύτερο μέρος της συμπίπτει με την περίοδο της ανασυγκρότησης των ευρωπαϊκών οκονομιών και της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής επέκτασης, που έγινε δυνατή χάρις στη μεγάλη μετακίνηση των εργατών από τον ευρωπαϊκό Nότο και τη μεταφορά αμερικανικών κεφαλαίων στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, οι οποίες έβγαιναν κατεστραμμένες από τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συνέχεια
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε!