0 «Αόρατοι» οι ψυχικά ασθενείς για το σύστημα υγείας των ΗΠΑ

Σας προτείνουμε την ταινία Ο ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ - The Soloist

Εν μέσω έντονου πολιτικού διαλόγου για την υγεία στην Αμερική, μια μερίδα ασθενών που αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, αυτή όσων αντιμετωπίζουν ψυχικά προβλήματα, μοιάζει να μην ενδιαφέρει κανέναν...

Παλιότερα, το κράτος των ΗΠΑ χρηματοδοτούσε την λειτουργία ασύλων. Όταν αυτά άρχισαν να κλείνουν κατά την δεκαετία του 1970, οι ασθενείς τους ακολούθησαν δύο πορείες: τη ζωή στους δρόμους ή στις φυλακές. Σήμερα, παραπάνω από τους μισούς φυλακισμένους των ΗΠΑ υποφέρουν από κάποιου είδους ψυχική ασθένεια. Ο κατάλογος όμως δεν τελειώνει εδώ: οι υπολογισμοί για το ποσοστό των αστέγων της χώρας με ψυχικά προβλήματα -μιας και επίσημες στατιστικές δεν υπάρχουν- φτάνουν μέχρι και το 80%.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί θυμίζει ένα φαύλο κύκλο αφού όσοι ασθενείς ζουν στους δρόμους χωρίς καμία φροντίδα είναι επόμενο κάποια στιγμή να συναντηθούν με τον νόμο για μικροπαραβάσεις. Περιστατικά, μάλιστα -ενίοτε δολοφονικής- αστυνομικής βίας κατά άστεγων με ψυχικές ασθένειες έχουν αναγκάσει τις αρχές να ευαισθητοποιήσουν τη στάση τους.

Ένα από τα φαινομενικά βήματα προόδου ήταν...


η σύσταση μεικτών ομάδων αστυνομικών και γιατρών που αποστολή τους είναι να μεταφέρουν αυτούς τους ανθρώπους σε κατάλληλες κλινικές. Ακόμα κι αν αυτή η διαδικασία θυμίζει προσαγωγή σε τμήμα (ας σημειωθεί ότι φορούν χειροπέδες στους ασθενείς) θα μπορούσε να συγχωρεθεί με την προϋπόθεση ότι οι άνθρωποι αυτοί δέχονται ουσιαστική βοήθεια για να ξανακερδίσουν τις ζωές τους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η πλειοψηφία όσων οδηγούνται με αυτή τη μέθοδο στις κλινικές είναι περαστικοί. Συχνά δε, καταλήγουν στις φυλακές μιας και η πληρότητα των κλινικών αγγίζει το 100% την ίδια ώρα που η κρατική χρηματοδότηση είναι ανεπαρκής. Έτσι, οι ασθενείς στα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας δεν ξεπερνούν τους 40.000 ενώ αυτοί που κρατούνται σε φυλακές φτάνουν τους 1.250.000.

Όπως παραδέχονται στελέχη του ψυχιατρικού προσωπικού των φυλακών, οι ΗΠΑ έχουν κυριολεκτικά οπισθοδρομήσει στο ζήτημα της ψυχικής ασθενείας, αντικαθιστώντας τα άσυλα με φυλακές. Παρά τα πρόσφατα κονδύλια για «εξανθρωπισμό» των συνθηκών κράτησης στις αντίστοιχες πτέρυγες, οι φυλακές δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποτελέσουν το ιδανικό περιβάλλον περίθαλψης, παραδέχονται οι εργαζόμενοι εκεί. Σε κάποιες περιπτώσεις, η συχνότητα με την οποία οι κρατούμενοι συναντούν το γιατρό τους είναι μια φορά το εξάμηνο. Η συνάντηση μάλιστα γίνεται μέσω μιας οθόνης που στερεί από τους ασθενείς την τόσο απαραίτητη αίσθηση της ανθρώπινης επαφής. Tον υπόλοιπο καιρό υπάρχουν μόνο τα φάρμακα για να τους βοηθήσουν.

Η έξαρση του νεοφιλελευθερισμού που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κατάφερε να διαλύσει το σύστημα πρόνοιας για τους ψυχικά ασθενείς. Μορφές σαν τον τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Ρόναλντ Ρήγκαν, είχαν πιέσει για την σμίκρυνση του δημοσίου και του κοινωνικού κράτους. Άλλωστε, όπως υποστηριζόταν, οι ασθενείς αυτοί ήταν προτιμότερο να αναρρώσουν ως ενεργά μέλη της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεκαετίες μετά, έχοντας ουσιαστικά χάσει το στοίχημα, αδυνατεί να το παραδεχτεί και αντ’ αυτού υποκρίνεται πως δεν υπάρχει ένα από τα πλέον ευάλωτα και αβοήθητα «κομμάτια» της.


Η γνώση είναι δύναμη – Φράνσις Μπέικον

Παρακολούθησε τον Υπερκινητικό Δάσκαλο!!!