Οι μαφιόζικες δολοφονίες στους βρόμικους δρόμους της πρώην φτωχογειτονιάς Ajami, στην παραλιακή πόλη Γιάφα αποτελούν το θέμα της πρώτης αραβόφωνης ταινίας που θα αντιπροσωπεύσει τους ισραηλινούς στα Όσκαρ. Οι περισσότεροι ηθοποιοί της ταινίας είναι κάτοικοι της συνοικίας αυτής.
Εξαθλιωμένοι Ισραηλινοί και Άραβες, οι οποίοι πυροβολούν ο ένας τον άλλον υπό τη σκιά των λαμπερών πύργων του Τελ Αβίβ – μια εικόνα που απέχει πολύ από τη διεθνή εικόνα που επιθυμεί να παρουσιάζει το Ισραήλ. Η επιθετική αστυνομία και η στυγνή δολοφονία ενός Ισραηλινού χαρακτήρα δείχνει τη σκοτεινή πλευρά της ιδανικής συνύπαρξης που «παρουσιάζεται» στις μικτές αραβοϊσραηλινές περιοχές, όπως η Γιάφα.
Αρκετοί Ισραηλινοί κριτικοί κινηματογράφου, ωστόσο, υπερεκθιάζουν την ταινία, η οποία θυμίζει...
περισσότερο ντοκιμαντέρ. Σε κοινή σκηνοθεσία από τον Yaron Shani, έναν Εβραίο Ισραηλινό, και τον Skander Copti, έναν Ισραηλινό Άραβα, ο οποίος έχει μεγαλώσει στο Ajami θεωρείται ότι έχει ήδη κερδίσει τα ισραηλινά βραβεία Ophir και Wolgin και μια ειδική αναφορά στις Κάννες.
Στο ίδιο το Ajami, όμως, οι αντιδράσεις διαφέρουν. «Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από πυροβολισμούς και ναρκωτικά – είναι αλήθεια. Θα καταστρέψει τη φήμη μας, όμως», τονίζει ένας νεαρός κάτοικος. Άλλοι υποστηρίζουν πως η «κακή γλώσσα» της ταινίας την καθιστά ακατάλληλη για γυναίκες, υπερτονίζει τη βία και υποβαθμίζει τη σκληρότητα της αστυνομίας. Αναγνωρίζουν, ωστόσο, στοιχεία της καθημερινότητάς τους στη γειτονιά τους.
Μέχρι τον πόλεμο που οδήγησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, η Γιάφα θεωρούνταν η πολιτιστική πρωτεύουσα της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη. Χιλιάδες Άραβες εγκατέλειψαν την περιοχή κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Οι Ισραηλινοί Άραβες, απόγονοι των Παλαιστινίων που κατοικούν τώρα στο Ισραήλ, ζουν υπό στρατιωτικό νόμο επί περίπου 2 δεκαετίες. Έκτοτε, αντιμετωπίζουν ευρείες διακρίσεις.
«Ένας νέος άνθρωπος στο Ajami δεν γνωρίζει αν είναι Παλαιστίνιος ή Ισραηλινός, είναι μπερδεμένος, δεν ξέρει τι είναι, τι θέλει να κάνει», επισημαίνει η Nisrin Rihan, μία από τις ερασιτέχνες ηθοποιούς της ταινίας. «Δεν ξέρουν πως να εκφραστούν, όταν τσακώνονται, το ευκολότερο πράγμα γι’ αυτούς είναι να τραβήξουν όπλο ή μαχαίρι. Είμαι σοκαρισμένη που η ταινία αρέσει περισσότερο στους Εβραίους απ΄ότι στους Άραβες, παρότι δείχνει ότι είμαστε έτσι εξαιτίας τους», προσθέτει.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν δει την ταινία την περιγράφουν περισσότερο ως μια ανθρώπινη ιστορία και λιγότερο ως μια πολιτική. Ο Shani τονίζει πως ο ίδιος και ο Copti προσπάθησαν να αντισταθούν στην παρουσίαση του θέματος ως ένα παραμύθι θυτών και θυμάτων. «Δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι καλός και ποιος κακός, ποιος είναι ένοχος και ποιος θύμα, έχει να κάνει με ανθρώπινα πλάσματα που πρέπει να ζήσουν σε αυτή την πραγματικότητα. Ο κάθε ένας βλέπει την πραγματικότητα με διαφορετικό τρόπο», δηλώνει, προσθέτοντας ότι επιθυμούσε από καιρό να κάνει μια πολύπλευρη ταινία για το έγκλημα, αλλά μόνο όταν γνωρίστηκε με τον Copti προέκυψε η ιδέα μια αραβοισραηλινής ιστορίας που εκτυλίσσεται στο Ajami.
ΤVXS
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε!